Verslag Open tekendag (aug 2017)

Tussen half juli en half augustus (2017) hield ik creatief verlof. Dat had ik mezelf al in maart beloofd dus maakte ik mijn agenda leeg en hield ik lijstjes bij van alle creatieve dingen die ik graag wilde doen. Dat ging van het afwerken van een poster met handlettering en oefenen met aquarel, tot het maken van macramé armbandjes en halskettingen en een opbergdoos voor markers. Soms ging ik op locatie tekenen, de ene keer met potlood, dan weer met een eenvoudige zwarte stift, een volgende keer met veel kleur. Ik nam ook eindelijk voor het eerst gutsen en burijnen ter hand om een eigen houtsnede te maken. Heeeeerlijk!

  

Ter afsluiting van deze inspirerende periode was er de tweede editie van Open tekendag. Net als vorige keer (mei 2017), waren de weergoden ons bijzonder gunstig gezind. De ochtend startte rustig onder een prachtige zonsopgang die de dauwdruppeltjes één voor één verorberde. De deelnemers installeerden zich in een soort van rustige focus her en der op het terrein. Ieder voor zich, met een duidelijke wens, bij de ene al concreter dan bij de andere. Eén deelnemer vertrok met z’n koffertje vol zalig zachte pastels, een stoel, en een plank met papier richting een hoekje met ‘magische cirkel’. Iemand anders werkte met het basismateriaal dat ik elke keer voorzie en begon te schetsen en te wroeten op een idee dat ze al langer wilde uitwerken.

Samen met mijn nichtje installeerde ik me pal voor de hangar om de door menig bezoeker bijzonder gewaardeerde bomenrij op papier te vangen. Hoewel ik me voorgenomen had snel en veel te schetsen liet ik me verleiden tot een experiment om zeer natuurgetrouw weer te geven wat ik zag. Toen m’n nichtje vaststelde dat ze iets getekend had dat er anders uit zag dan wat ze zag, leidde een korte conversatie ons tot de aloude wijsheid:

Teken wat je ziet, niet wat je weet

We begrepen eindelijk dat om goed natuurgetrouw te kunnen tekenen, je echt je hoofd leeg moet maken. Je moet als het ware alles vergeten wat je weet. Laat dat nu net één van de kwaliteiten zijn van het Hart van de Merode, de gemeenschapsgrond van Bright Futures, om bezoekers met volle hoofden te laten ‘zijn’, in het hier en nu. Daar waar mijn nichtje voor zichzelf uitmaakte: ik teken liever in een heel eenvoudige stijl, kraste ik de seconden van een aantal uren weg met een grafietpotlood in mijn schetsboek.

In de loop van de namiddag, na een uiterst smakelijke potluck-lunch, weergalmde de kreet: “Yes, eindelijk!” vergezeld van een brede glimlach en een opgeluchte zucht. Nog wat later verliet een andere deelnemer zijn tekenschuilplaats en verhulde hij zijn ‘impressie van een bijzonder stukje natuur’. Mijn hart maakte een sprongetje van puur geluk toen hij zijn pasteltekening aan mij schonk want “Het was zo lang geleden dat ik nog getekend had. Ik heb hier echt van genoten.”

Zaterdag 16 september is er weer een Open Tekendag. Denk je ‘Oh nee, maar ik kan helemaal niet tekenen!’. Dat is helemaal oké. We leren van elkaar, ontdekken nieuwe of net heel oude materialen en verrassende (al dan niet bewegende) modellen. Het gaat niet om het resultaat. Het gaat vooral om de ervaring. Dat kan ik je niet laten zien, dat mag je zelf komen voelen. Vanalles uitproberen. Je fantasie de vrije loop laten. Je verstand op nul. Je hoofd lekker leeg. Het kan allemaal. Helemaal in het hier-en-nu, en in een heel fijn biotoop.

Teken-groetjes,
Visueel Vertaler Frouke

 

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 15 andere abonnees

Reactie plaatsen

Typ en druk op Enter om te zoeken.