Schetsen doe je ZOO ;)

Dieren vormen al sinds mensenheugenis een bron van inspiratie. Ze zijn onze trouwe metgezellen of onze ergste vijanden. Ze ontlenen ons hun krachten en hun wijsheid, of laten ons met open mond achter in hun kielzog. In de tekenfilm business komen ze helemaal tot leven en kunnen ze zelfs praten!

Ik droomde er dus al een aantal maanden van om eens te gaan schetsen in de dierentuin. Het leek me een bijzonder leerrijke uitdaging om te proberen het karakteristieke uiterlijk van een dier te vatten in een (snelle) schets.

 

Mijn eerste stap om ervoor te zorgen dat ik met mijn schetsgerief in de dierentuin zou geraken was er een Open Tekendag van maken. Op die manier stond het gebeiteld in mijn agenda én kreeg ik het fijne gezelschap van een trouwe deelnemer. Ietwat zenuwachtig (want als je schets heb je bekijks) liepen we kort na openingstijd door de imposante toegangspoort van de Antwerpse Zoo*.

*Zie uitgelichte foto bij dit blog. Mijn gsm/camera had onvoldoende batterij om de rest van de dag ook foto’s te maken. Les 1 😉

Bij het kiezen van mijn tekenmateriaal zat ik in één of andere romantische wolk waarin ik mezelf rustig zag zitten tekenen op een bankje, met alle tijd van de wereld. Dus pakte ik mijn aquarelgerief in, net als een extra schetsboek met bruin papier (om wat effecten uit te proberen) en een hele pennenzak vol met potloden allerhande en verschillende markers. De werkelijkheid (met in fluo vestjes gehesen schoolkinderen en steeds bewegende (dier-)modellen) dwong ons echter tot snelle schetsjes, rechtstaand bij het hek of het raam, in soms behoorlijk onaangename poses. Het resultaat: de hele dag maar één schetsboek gebruikt in combinatie met één potlood (én een pijnlijke rug van al dat materiaal dat ik niet nodig had). Les 2.

 

De derde uitdaging waarmee we geconfronteerd werden waren de horden schoolkinderen in alle formaten. De ene keer een ware aanslag op onze oren, een andere keer werden we verpletterd en gegijzeld op een uitkijktoren. Uit onverwachtse hoek konden ze en masse opduiken en tussen onze benen door proberen een glimp op te vangen van onze modellen. Bij deze slapende moeder koala met kleintje op de rug waren ze wel heel stilletjes. 🙂

 

 

Na een tijdje schaafden we onze tekenstrategie bij. Eerst probeerden zo snel mogelijk iets op papier te krijgen. Het resultaat daarvan waren massa’s onafgewerkte kribbels, in de verste verte niets onthullend van de dieren die we wilden tekenen. Daarna gingen we voor de ‘kijk-niet-naar-je-blad-strategie’ en dat lukte al veel beter! Nog een andere strategie was om eerst een hele tijd te observeren en dan in één ruk iets te tekenen (ik geef graag toe dat mijn gezelschap daar stukken beter in was dan ik!).

Op ’t einde vonden we nog een zeer speciale soort die gek genoeg wel gemakkelijker tekende. Dat doet ons sterk vermoeden dat hoe vertrouwder je bent met je onderwerp, hoe vlotter je die karakteristieke lijnen op papier vangt. Met andere woorden: oefening baart kunst.

 

Vreemde soort.

Kom je een volgende keer eens mee doen? Mail me gerust als je vragen of aarzelingen hebt.

Een woonwagen, een prachtige gemeenschapsgrond en ik ontvangen je met plezier.

Oh, en als je zin hebt in live dieren tekenen…de koeien van de buren staan heel graag model!

Frouke

 

Links:

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 13 andere abonnees

Comments

Reactie plaatsen

Typ en druk op Enter om te zoeken.