“Ik heb een goed leven gehad, een héél goed leven”. Ze glimlacht en kijkt ons aan. “Profiteert ervan, want ’t is rap voorbij.”

Wat voor haar de mooiste levensles is geweest? “Nee, dat weet ik niet meer.” Ze staart voor zich uit naar een punt in het niets.

Onze Babbel in beeld zit erop. Ruim anderhalf uur heeft deze kranige dame van 85 vol overgave over haar leven verteld. Over de hoogtepunten (het vele reizen, haar man uit de duizend, haar kinderen, de muziek, de kunst) en over de dieptepunten (het verlies van haar vader in een concentratiekamp). Maar nu is het vaatje eventjes af. Ze is moe geworden en trekt zich langzaamaan terug. Mijn blad is bijna vol, op één hoekje na. Ik beloof haar dat we iets zullen vinden om de tekening compleet te maken.

Toen we haar uit de eetzaal gingen halen voelde ze zich de koningin te rijk. We kwamen speciaal voor haar! Haar ogen glansden en met de glimlach rolden we haar stoel richting terras. Kurt zorgde voor een glas frisdrank en een asbak, en weg waren we. Voor een tripje down memory road.

Heel veel aanknopingspunten voor deze babbel hadden we niet. We kenden immers vooraf geen van beide onze babbelaar. Het is ook best wel bijzonder want deze babbel werd niet besteld door één van haar familieleden, maar door een ‘toevallige passant’.

Wie Heidi ook alweer is, vraagt onze babbelaar met beginnende geheugen-perikelen.

Ah, Heidi is de vrouw die twee ochtenden per week trots en trouw voor dag en dauw opstaat om met haar pony te gaan rijden. En dan passeert ze hier in de straat en dan zwaaien jullie naar elkaar. “Och ja!” roept ze uit, “Da’s waar ook.”

Het ‘toeval’ wil dat onze babbelaar Heidi na een tijdje begon te herkennen en dan enthousiast begon te zwaaien met haar hele arm heen en weer. Attent als Heidi is, zwaaide ze op net dezelfde manier terug. Na een tijdje kon Heidi haar nieuwsgierigheid niet meer bedwingen en ging ze in het rustoord op zoek naar de eigenaar van de enthousiaste zwaai-arm. Het begin van een warme vriendschap.

Dit verhaal kon een sprookje zijn geweest, maar het is waar gebeurd, van begin tot eind. En het wordt nog mooier…

Bij het organiseren van deze Babbel in beeld had Heidi bij de kinderen van onze babbelaar geïnformeerd of het goed was. Ze stemden in, maar echt heel precies wist geen van beide wat een Babbel in beeld zou inhouden. Groot was dus de verrassing toen de tekening op A3 formaat tevoorschijn kwam!

Haar kinderen lieten ons intussen weten dat ze het geweldig vinden. Niet alleen omdat de tekening mooi gemaakt is (oef, da’s wel handig meegenomen 😉 ) en deze ondertussen ingekaderd werd. Vooral omdat ze op deze manier hebben kunnen ontdekken welke aspecten van haar leven hun moeder zich nog het sterkst herinnert. Het is namelijk niet altijd gemakkelijk om een goed gesprek te voeren met iemand bij wie het korte termijn-geheugen hapert. Zelfs voor kinderen en andere nabije familie is het een zoektocht naar onderwerpen om een gesprek aan te knopen. Nu kan het, middels deze Babbel in beeld-tekening wel.

Het zorgpersoneel gaf te kennen dat we ook hen eigenlijk een cadeau gedaan hadden hiermee, omdat ook zij nu makkelijker kunnen refereren naar vertrouwde zaken uit het rijke leven van ons levenswijze babbelaar.

Vanuit het diepst van mijn hart wil ik onze babbelaar bedanken voor de openheid en het vertrouwen waarmee zij aan ons haar verhaal vertelde. Voor de glinstering in haar ogen waarin het hele universum wordt weerspiegelt. Ook een warme dankjewel aan Heidi voor haar initiatief om deze Babbel in beeld te bestellen. De familie wil ik graag bedanken voor hun hartverwarmende woorden en reactie.

Oh, en wat er in dat lege hoekje is gekomen? Twee warme zielen die naar elkaar zwaaien, zomaar en voor altijd.

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 15 andere abonnees

Comments

Reactie plaatsen

Typ en druk op Enter om te zoeken.